Weekendje La Chouffe Marathon

Weekendje La Chouffe Marathon

Dit weekend stond de La Chouffe marathon op het programma, samen met Jan-Tijs en Pieter uit de polder. Het plan was om zaterdag vroeg in de middag naar Houffalize te vertrekken om daar als voorbereiding alvast een rondje te gaan fietsen.

Helaas werd het plan wat anders, Pieter belde, z’n bus had het begeven door een op hol geslagen motor en stond stil bij afslag Moordrecht. Na wat consternatie en geregel hebben we een andere bus kunnen regelen en konden we de reis naar de Ardennen vervolgen. Rond een uur of 17:00 op de camping gearriveerd, tent opzetten en in Houffalize heerlijk gegeten en iets te veel biertjes gedronken. Het schijnt de hele nacht geregend te hebben, niets van gemerkt als blok geslapen. De volgende morgen goed ontbeten en een warm bord Brinta op om een goede bodem te hebben voor wat komen gaat.

De marathon was weer zwaar zoals je in de Ardennen kan verwachten, met steile klimmen die elkaar in een rap tempo opvolgen waardoor je eigenlijk nooit in je ritme komt. Er stond een behoorlijk windje met af en toe een klein regenbuitje. De ondergrond was hier en daar doorweekt door de regen van de nacht ervoor, waardoor het soms verraderlijk glad was en de bagger aan de banden blijft kleven. Dik 6 uur over 90 km… zegt genoeg, maar wel weer genoten van de rit, de mooie omgeving met schitterende vergezichten als je zo door het Ourthedal rijdt. En gelachen toen Pieter er achter kwam dat ie gefilmd was na zijn onfortuinlijke val op een technische afdaling. Gelukkig niks erg, misschien vinden we dat filmpje nog ergens?

Vorig jaar waren we er na 65 kilometer klaar mee, dus er was extra motivatie om deze editie wel uit te rijden. Blijkt dat de laatste lus van 30 km in verhouding met het eerste deel een stuk minder technisch is. Gelukkig maar want de verzuring en de kramp begint zo nu en dan in de benen te schieten. Na de finish even bijkomen van een welverdiende bord pasta en een Chouffie.

Tijdens het inpakken op de camping bleek die huurbus ook rare trekjes te vertonen. Rook uit het dashboard en het stonk naar verbrand plastic, door kortsluiting in de bedrading. “Gauw rijden! En als die bus in de fik vliegt halen we snel de fietsen eruit.” Was weer een mooi avontuur om niet snel te vergeten, thanks voor de gezelligheid. Als ik volgend jaar niet op vakantie ben staat deze rit weer op de agenda!

Wouter Peters

Weekendje La Chouffe Marathon

Weekendje La Chouffe Marathon

Weekendje La Chouffe Marathon

Willemiek rijdt in Noorwegen de Telemarkhelten

Willemiek rijdt in Noorwegen de Telemarkhelten

Na 2 mooie vakantie weken te hebben gehad in het prachtige Noorwegen, sloot ik deze afgelopen zaterdag af met een MTB marathon in Noorwegen.

In Rjukan vond de start plaats van de Telemarkhelten. Een MTB wedstrijd over 105km. Het was echt Noors weer, ze hadden veel regen voorspelt en dat kwam helaas ook uit. Dit maakte het voor mijn eerste MTB marathon ervaring niet makkelijker. Onderweg heb ik afgezien op het vele klimwerk, afgezien op het vele alleen rijden en afgezien in het slechte weer.

Ondanks dat alles heb ik ook genoten van de uitdaging en het feit dat je in zo’n prachtige omgeving je eigen grenzen kunt opzoeken en verleggen. Op naar meer!

Willemiek Meinders

Kitzalpbike MTB Marathon 2019

Pieter rijdt de Kitzalpbike MTB Marathon 2019

Als gezin wilde we altijd al eens een keer Oostenrijk in de zomer zien, vooral Bramberg am Wildkogel waar wij normaal altijd in de winter heen gaan. Natuurlijk ga ik dan kijken of er toevallig een mountainbike marathon in de buurt is in die week. Ja hoor, gevonden in Kirchberg, moesten wel een dag eerder vertrekken maar dan kan ik zaterdag 29 juni mee doen met de Kitzalpbike marathon.
Paar weken voor we weggaan ingeschreven voor de 100km, ik ga natuurlijk voor de langste afstand. Ben er tenslotte niet voor niks. Vrijdagochtend vertrekken we richting Oostenrijk, reis ging voorspoedig en rijden meteen naar Brixen im Thale om daar mijn startnummer op te halen. Met het startnummer op zak lopen we nog een rondje op het plein, daar kwam ik hele mooie lichtgewicht binnenbandjes tegen en die moest ik hebben. Hoe minder gewicht naar boven sjouwen, hoe beter. Verder daar ook nog mijn sokkenvoorraad aan kunnen vullen met opvallende kleurtjes.
De volgende ochtend vroeg naar het ontbijt in het hotel om met het hele gezin op tijd naar de start te rijden. Onderweg verbaas ik me over de verschillende kleuren startnummers en hun benaming. Ultra is 100km met 4300hm en daar had ik me volgens mij ook voor ingeschreven, ik kijk op mijn bordje en staat Extreme. Dit is dus niet de goeie, dit is 67km met 3150hm. Eerste instantie baal ik ervan, maar aangezien dat het ruim 30’C is, is dit misschien toch niet verkeerd.
Door mijn amateurlicentie mag ik wel vooraan starten en ik zie al mogelijkheden omdat ik nu in een kortere afstand start. Ik begin gelijk goed met de snelle mannen en vrouwen mee, ik hoef toch maar een klein stukje van 67km. Maar jeetje wat duurt die eerste klim lang, ik moet steeds verder terugschakelen en wordt alleen maar door iedereen ingehaald. Daar gaat mijn podiumambitie bij de 40+, maar als ik om me heen kijk zie ik ook alleen maar mannen en vrouwen die twee keer zo klein en licht zijn. Dat maakt mijn prestatie tijdens de klim een klein beetje goed. Bijna helemaal boven zie ik een hoop publiek staan, ik weet dat mijn kinderen daar ook staan. Dus het is mij de eer te na om dit laatste steile stuk te lopen. Dit laatste stuk wordt wel veel gelopen, maar deze jongen lukte dat fietsend. Wat zullen mijn kinderen trots zijn, uithijgend op mijn stuur kreeg ik van de kinderen wat lekkers te drinken en te eten. Eerste wat ze zeiden: “Ben jij nu laatste papa?” er zijn er al heel veel boven.
Na ik weer bijgekomen was ging mijn race verder, gelijk krijg ik een super steile afdaling voor mijn kiezen. Met de PEIJK Solanum haalde ik er weer een heel aantal in, dit ging echt super. Verder weer een heel aantal hoogte meters omhoog met ook weer super afdalingen.
Rond half 2 kom ik op de splitsing van de 100km en 67km, de route van de 100km ging al om 12 uur dicht. Dat had ik dan dus nooit gered, maar goed dat ze mij in de 67km hebben ingedeeld. Ze zullen wel gedacht hebben, weer z’n Nederlander met grootheidswaanzin.
Laatste gedeelte nog een paar pittige klimmen, waar we boven weer op hetzelfde punt kwamen als voor de spitsing. Kunnen nu niet heel veel hoogtemeters meer hebben, ging vol moed de afdaling in. Ging verbazend goed tot ik door een stom foutje van mijn fiets af rolde en toen was de downhill track nog niet eens echt begonnen. Toen ik daar wel echt aan kwam, was dit toch wel iets te gek. Ik hoorde voor me iemand vallen en achter me. En ik had ook niemand voor me om zijn spoor te volgen. Dus bij de meest extreme passages ging ik toch echt van mijn fiets af. Naarmate we steeds meer beneden kwamen werd het iets makkelijker en kon ik ook op mijn fiets blijven, hier kan ik weer super van genieten. Helemaal beneden aangekomen, dacht ik door het dal richting finish te gaan, maar helaas. We hadden nog een paar leuke klimmentjes er in zitten, alleen mijn benen waren wel aan ’t het protesteren.
Finish gehaald in 7u06 en een 44st plek M40.
Nu genieten van een wit biertje en een vakantie.
Peter van der Eijk
Erik Ruis fietst Les Cîmes de Waimes - 10 mei 2018

Les Cîmes de Waimes

Afgelopen woensdag afgereisd naar België om daar op donderdag 10 mei voor de tweede keer deel te nemen aan de  MTB marathon van Les Cîmes de Waimes. Uitvalsbasis voor deze dagen was op de camping Oos Heem waar ik en Gonny de komende dagen zouden verblijven. Dit keer als onderkomen een safaritent gehuurd, omdat de weersvoorspellingen niet al te best weer aangaven.

Voorspelling voor donderdag racedag waren helaas wat minder mooi dan de afgelopen dagen. Temperatuur was van 25+ terug gegaan naar net 10 graden en lichte regen. Niet heel motiverend om te rijden. Na het ontbijtje toch maar op de fiets gesprongen en naar de start gereden. Starten in Waimes gaat in waves die om de 10 minuten vertrekken. Per wave 200 man. Helaas  heb ik mij wat laat ingeschreven en daarom pas 40 min later kunnen vetrekken als wave 1.  Op zich wel goed dat er in verschillende tijdsblokken wordt gestart alleen is het wel handig als de langere afstanden eerst mogen vertrekken.

Na de eerst klim stuiten ik al op de eerste langzamere deelnemers van de wave voor mij.  Veel tijd verloren door langzamere deelnemers op de vele mooie technische Singeltracks die Waimes heeft. Veel stukken moeten lopen of echt stil staan. Hierdoor kom je slecht in je ritme en wil daardoor de verloren tijd goed maken wat je later weer opbreekt. Dit ging zo door tot km 30, daarna loste het oponthoud op en kon ik mijn ritme oppakken.

Door de regen van de afgelopen nacht was het parcours op sommige stukken verraderlijk glad geworden. Modder en boomwortels is geen ideale combinatie en ik heb een aantal deelnemers een behoorlijk klap zien maken. Goede techniek en een juiste bandenspanning is dan wel een must. Na de eerste lus te hebben gereden besloten dit jaar niet voor de 90 km te gaan maar eerder af te draaien en de 70 km te rijden. Dit was al pittig genoeg. Het weer was nog steeds niet helemaal top af en toe nog regen en een fris windje. Laatste 10 km van Waimes  zijn altijd zwaar en zaten nog een aantal technische stroken in waar de concentratie goed moet zijn om niet van de fiets te stuiteren.

De hele tocht zonder brokken of pech kunnen uitreden en tevreden over het resultaat. Uiteindelijk bij de masters 2 als 33ste gefinisht in een tijd van 4 uur en 7 minuten. In totaal op de 70km als 115de  geëindigd van de 500 deelnemers. Daarna nog tot zondag in België verbleven een paar mooie ritjes op de Bootie kunnen maken in de Ardennen samen met Gonny. Volgende wedstrijd is op 20 mei in Emmelshausen Duitsland.

Erik Ruis

Crocodile Trophy 2017

Crocodile Trophy 2017

Pieter heeft een prachtig gedetailleerd verslag geschreven van zijn reis naar Australië waar hij mee heeft gedaan aan de MTB Stage Race Australia. De race werd van 16 – 23 september 2017 gereden en besloeg een afstand van 660 km, van Cairns naar Port Douglas. Hieronder een aantal citaten uit het verslag:

Ik ga op reis en ik neem mee

  • Mijn fiets de FATlab Bootie CF
  • FATlab 29er 38mm wielset
  • Vittoria Mezcal en Barzo 2.35 banden
  • Sram Eagle 1×12 groepset
  • Rotor Hawk crank
  • Bengal brakes Helix 4X
  • Brake Protec ( net op het laatste moment, dank u wel Jack van der Steeg)
  • Onze nieuwe team kleding van Lawi
  • Wat reserve onderdelen
  • En verder niet te veel want ik mag maar 35kg meenemen.

“… mijn bagage was precies 35kg en een beetje, met een lieve lach mag ik door zonder extra kosten …”

“… Toch kon ik hem niet vinden, had ik nou toch maar op de kaart gekeken …”

“… Douchen kon buiten met een paar douche kopjes met koud leidingwater …”

“… na een lief telefoontje met de thuisfront. Besloten om vanaf nu alleen maar te genieten …”

“… Weer terug op de finish plek SkyBury, whauw mooi plekje hier nu de zon schijnt …”

“… naar centrum van Cairns gegaan voor wat kadootjes voor de kinderen etc. Wat biertjes voor onszelf …”

> Klik hier voor het hele verslag.