Weekendje La Chouffe Marathon

Weekendje La Chouffe Marathon

Dit weekend stond de La Chouffe marathon op het programma, samen met Jan-Tijs en Pieter uit de polder. Het plan was om zaterdag vroeg in de middag naar Houffalize te vertrekken om daar als voorbereiding alvast een rondje te gaan fietsen.

Helaas werd het plan wat anders, Pieter belde, z’n bus had het begeven door een op hol geslagen motor en stond stil bij afslag Moordrecht. Na wat consternatie en geregel hebben we een andere bus kunnen regelen en konden we de reis naar de Ardennen vervolgen. Rond een uur of 17:00 op de camping gearriveerd, tent opzetten en in Houffalize heerlijk gegeten en iets te veel biertjes gedronken. Het schijnt de hele nacht geregend te hebben, niets van gemerkt als blok geslapen. De volgende morgen goed ontbeten en een warm bord Brinta op om een goede bodem te hebben voor wat komen gaat.

De marathon was weer zwaar zoals je in de Ardennen kan verwachten, met steile klimmen die elkaar in een rap tempo opvolgen waardoor je eigenlijk nooit in je ritme komt. Er stond een behoorlijk windje met af en toe een klein regenbuitje. De ondergrond was hier en daar doorweekt door de regen van de nacht ervoor, waardoor het soms verraderlijk glad was en de bagger aan de banden blijft kleven. Dik 6 uur over 90 km… zegt genoeg, maar wel weer genoten van de rit, de mooie omgeving met schitterende vergezichten als je zo door het Ourthedal rijdt. En gelachen toen Pieter er achter kwam dat ie gefilmd was na zijn onfortuinlijke val op een technische afdaling. Gelukkig niks erg, misschien vinden we dat filmpje nog ergens?

Vorig jaar waren we er na 65 kilometer klaar mee, dus er was extra motivatie om deze editie wel uit te rijden. Blijkt dat de laatste lus van 30 km in verhouding met het eerste deel een stuk minder technisch is. Gelukkig maar want de verzuring en de kramp begint zo nu en dan in de benen te schieten. Na de finish even bijkomen van een welverdiende bord pasta en een Chouffie.

Tijdens het inpakken op de camping bleek die huurbus ook rare trekjes te vertonen. Rook uit het dashboard en het stonk naar verbrand plastic, door kortsluiting in de bedrading. “Gauw rijden! En als die bus in de fik vliegt halen we snel de fietsen eruit.” Was weer een mooi avontuur om niet snel te vergeten, thanks voor de gezelligheid. Als ik volgend jaar niet op vakantie ben staat deze rit weer op de agenda!

Wouter Peters

Weekendje La Chouffe Marathon

Weekendje La Chouffe Marathon

Weekendje La Chouffe Marathon

Kitzalpbike MTB Marathon 2019

Pieter rijdt de Kitzalpbike MTB Marathon 2019

Als gezin wilde we altijd al eens een keer Oostenrijk in de zomer zien, vooral Bramberg am Wildkogel waar wij normaal altijd in de winter heen gaan. Natuurlijk ga ik dan kijken of er toevallig een mountainbike marathon in de buurt is in die week. Ja hoor, gevonden in Kirchberg, moesten wel een dag eerder vertrekken maar dan kan ik zaterdag 29 juni mee doen met de Kitzalpbike marathon.
Paar weken voor we weggaan ingeschreven voor de 100km, ik ga natuurlijk voor de langste afstand. Ben er tenslotte niet voor niks. Vrijdagochtend vertrekken we richting Oostenrijk, reis ging voorspoedig en rijden meteen naar Brixen im Thale om daar mijn startnummer op te halen. Met het startnummer op zak lopen we nog een rondje op het plein, daar kwam ik hele mooie lichtgewicht binnenbandjes tegen en die moest ik hebben. Hoe minder gewicht naar boven sjouwen, hoe beter. Verder daar ook nog mijn sokkenvoorraad aan kunnen vullen met opvallende kleurtjes.
De volgende ochtend vroeg naar het ontbijt in het hotel om met het hele gezin op tijd naar de start te rijden. Onderweg verbaas ik me over de verschillende kleuren startnummers en hun benaming. Ultra is 100km met 4300hm en daar had ik me volgens mij ook voor ingeschreven, ik kijk op mijn bordje en staat Extreme. Dit is dus niet de goeie, dit is 67km met 3150hm. Eerste instantie baal ik ervan, maar aangezien dat het ruim 30’C is, is dit misschien toch niet verkeerd.
Door mijn amateurlicentie mag ik wel vooraan starten en ik zie al mogelijkheden omdat ik nu in een kortere afstand start. Ik begin gelijk goed met de snelle mannen en vrouwen mee, ik hoef toch maar een klein stukje van 67km. Maar jeetje wat duurt die eerste klim lang, ik moet steeds verder terugschakelen en wordt alleen maar door iedereen ingehaald. Daar gaat mijn podiumambitie bij de 40+, maar als ik om me heen kijk zie ik ook alleen maar mannen en vrouwen die twee keer zo klein en licht zijn. Dat maakt mijn prestatie tijdens de klim een klein beetje goed. Bijna helemaal boven zie ik een hoop publiek staan, ik weet dat mijn kinderen daar ook staan. Dus het is mij de eer te na om dit laatste steile stuk te lopen. Dit laatste stuk wordt wel veel gelopen, maar deze jongen lukte dat fietsend. Wat zullen mijn kinderen trots zijn, uithijgend op mijn stuur kreeg ik van de kinderen wat lekkers te drinken en te eten. Eerste wat ze zeiden: “Ben jij nu laatste papa?” er zijn er al heel veel boven.
Na ik weer bijgekomen was ging mijn race verder, gelijk krijg ik een super steile afdaling voor mijn kiezen. Met de PEIJK Solanum haalde ik er weer een heel aantal in, dit ging echt super. Verder weer een heel aantal hoogte meters omhoog met ook weer super afdalingen.
Rond half 2 kom ik op de splitsing van de 100km en 67km, de route van de 100km ging al om 12 uur dicht. Dat had ik dan dus nooit gered, maar goed dat ze mij in de 67km hebben ingedeeld. Ze zullen wel gedacht hebben, weer z’n Nederlander met grootheidswaanzin.
Laatste gedeelte nog een paar pittige klimmen, waar we boven weer op hetzelfde punt kwamen als voor de spitsing. Kunnen nu niet heel veel hoogtemeters meer hebben, ging vol moed de afdaling in. Ging verbazend goed tot ik door een stom foutje van mijn fiets af rolde en toen was de downhill track nog niet eens echt begonnen. Toen ik daar wel echt aan kwam, was dit toch wel iets te gek. Ik hoorde voor me iemand vallen en achter me. En ik had ook niemand voor me om zijn spoor te volgen. Dus bij de meest extreme passages ging ik toch echt van mijn fiets af. Naarmate we steeds meer beneden kwamen werd het iets makkelijker en kon ik ook op mijn fiets blijven, hier kan ik weer super van genieten. Helemaal beneden aangekomen, dacht ik door het dal richting finish te gaan, maar helaas. We hadden nog een paar leuke klimmentjes er in zitten, alleen mijn benen waren wel aan ’t het protesteren.
Finish gehaald in 7u06 en een 44st plek M40.
Nu genieten van een wit biertje en een vakantie.
Peter van der Eijk
28 oktober 2018: Hoek van Holland-Den Helder

Hoek van Holland – Den Helder

Gisteren een hele leuke dag gehad. Met z’n vieren ’s ochtends richting Hoek van Holland, om 8 uur te starten voor strandrace hvh-dh van 133 km langs de kust naar Den Helder.

Jasper (lid van Alecto Cycling Team) stond mooi vroeg in zijn startvak, waardoor hij met de voorste mannen mee kon rijden. Tot IJmuiden reed hij nog steeds aardig voorin. Maar door een lekke band in de tweede gedeelte kon ie niet meer mee strijden voor de top 15. Zelf stond ik in het zelfde start vak als Jasper. Maar mijn uitdaging voor vandaag, is het uitrijden van de race. Heb heel weinig getraind, door drukte op de boerderij. Op mijn eigen tempo gestart en zo in verschillende groepjes mooi mee kunnen rijden naar Den Helder. Heb in al die keren nog nooit zo lekker gereden. Waar is dat trainen eigenlijk goed voor hahaha.

Wouter start wat later met de Basis leden. Ook tot IJmuiden heeft hij lekker mee kunnen rijden in groepjes. Tot hij daar in neutralisatie waar we met een pond moesten overvaren met Willemiek op stond. Eenmaal weer op het strand heeft hij Willemiek proberen bij te blijven. Jammer genoeg heeft hem dat teveel energie gekost en kwam de laatste 30km alleen te zitten en dat met een NO wind. Dit was een zwaar laatste stukje.

Willemiek en de rest van de dames starten 10 minuten later. Zij kon mooi in de kopgroep van de dames blijven. Tot IJmuiden zaten de favorieten nog bij elkaar, alleen bij de verzorging nam niemand de tijd om te stoppen voor wat te eten en te drinken. Waardoor Willemiek niet genoeg drinken ging hebben voor de rest van de race. Gelukkig kwam ze dus Wouter tegen op de pond, die kon haar zijn bidon geven. Super z’n team maatje! Het 2e gedeelte op het strand was een beetje onduidelijk welke dame waar reed en waar Willemiek zelf zat. Laatste stukje kon ze er met z’n nog een sprintje uit trekken en die won ze. Ik was inmiddels al bij de finish en zag Willemiek als 2e finishen na Europees kampioene Riejanne Markus. Maar de door de neutralisatie in IJmuiden was de netto tijd van Rozanne Slik toch sneller. Waardoor Willemiek een super prestatie heeft geleverd en 3e geworden is.

Deze race is mede mogelijk gemaakt door mijn ouders, die mijn bus opgehaald hebben in Hoek van Holland en ons ook weer opgehaald in Den Helder.

Pieter van der Eijk
Team FarmBikes

 

Hel van Groesbeek met Willemieke Meinders

De hel van Groesbeek

Afgelopen zondag 8 april, zijn Erik en ik (Pieter) afgereisd naar het plaatsje Groesbeek voor de mountainbike marathon “De Hel van Groesbeek”. Onderweg in de auto verbaasde Erik zich weer dat ik weer een vaste voorvork in zijn fiets had. In Nederland kan je toch overal met een vaste voorvork rijden, was mijn uitleg.

Het weer zag er goed uit, dus toen we er waren konden we gelijk kort kort (korte broek en korte mouwen) in het startvak gaan staan. We gaan vandaag voor de lange afstand, 3 rondjes van 35 km. Bij ons kwam nog staan Cees (bekende van de Crocodile Trophy).

Wij waren niet de enige van ons team, we konden nog snel een glimp opvangen van Willemiek. Zij zou vandaag bij de dames voor de 70 km gaan, een half uur later. Na de start eerste stuk over een motorcrossbaan,  waar ik gelijk Erik en Cees kwijt was. Met een inhaalslag was ik met 12 km terug bij Erik en Cees. Waarna Cees een versnelling inzette en ik een poosje in Erik zijn wiel kon hangen. Na een klein foutje was ik dat wiel ook kwijt en moest ik het verder alleen doen.

In de tweede ronde kreeg ik de smaak weer te pakken en ging het tempo weer iets omhoog. Alleen begon ik nu wel spijt krijgen van de vaste voorvork, pfff stuiter zowat van mijn fiets af.
Na mijn tweede ronde zie ik Erik staan, hij kapt ermee. Parcours was zwaar en zat er doorheen en eigenlijk vond ik het ook heel niet erg. Was nog niet moe, maar er zat ook echt geen gang in mij. Dan maar snel naar de cola en frites.

Al heel snel komt Willemiek over de finish, whow die heeft aardig door gereden en een nog snellere tijd neer gezet dan ons. Klasse Willemiek en bij je volgende marathon wil ik je verzorger zijn (-;

Desondanks een leuke marathon gereden, alleen jammer van onze laatste rondje. Mooi weer en top georganiseerd. #helvangroesbeek

Foto’s volgen!

Klik hier voor de uitslagen.

Hel van Groesbeek met Willemieke Meinders

Marathon van Oldebroek

Marathon van Oldebroek

Voor het eerst heeft afgelopen zaterdag 24 maart 2018 ATB vereniging Oldebroek de Marathon van Oldebroek georganiseerd en ik vond hem geslaagd. Ik heb de MTB Marathon van 100 km gereden. Samen met Erik Ruis had ik me ingeschreven. Maar ik wist toen nog niet dat mijn jongste dochter moest afzwemmen voor haar A-diploma. Nu kwam het heel mooi uit dat we 5 ronden hadden van 20 km. Ik had al uitgerekend dat ik die niet alle 5 kon rijden want dan was ik te laat.

Vlak voor de start, kwam ik nog 2 rijders tegen waar ik afgelopen jaar ook mee in Australië zat voor de Crocodile Trophy, Cees en Willem. Hoe leuk is dat?

Met de start had ik het gevoel al aardig te pakken en ik kon mooi mee komen met de rijders om me heen. Vandaag was alleen de tijd belangrijk, hoe lang doe ik over een rondje en hoeveel rondjes zal ik redden? Het eerste rondje dee ik in 50 min, hmmm als ik dit vol kan houden kan ik ze alle 5 rijden… Tweede rondje in 49 min. Dat ging goed, met eigenlijk best een zwaar parcours. Met een hoop keren en draaien. Dan ook nog een motorcross baan, pfff dat liep zwaar. Dan 3e rondje ook onder de 50min. Maar toen ging mn snelheid eruit, net boven de 50min. Toch ga ik nog voor het laatste rondje en heb die dan ook lekker doorgereden. Uiteindelijk heb ik 3 min verloren op de de schema van 50 min per rondje.

Erik Ruis was voor me en 66ste en ik 100ste.
Complimenten aan ATB vereniging Oldebroek!

Pieter van der Eijk


Zaterdag was de ATB Baan op ’t Loo Oldebroek het decor van de eerste Mountainbike Marathon over 60 en 100 kilometer voor dames en heren.

Het maximale aantal van 225 mountainbikers stonden aan de start voor de 100 km. Er moesten 5 ronden van 20 kilometer worden afgelegd met de start aan de Putstraat op ’t Loo. De wedstrijdbaan van de ATB Vereniging en de crossbaan van Stichting Circuit Oldebroek waren onderdeel van het wedstrijdparcours.  Pieter en Erik stonden beide aan de start van deze wedstrijd. Ondanks er geen hoogteverschil in het parcours zat was de verwachting dat het een zware wedstrijd ging worden. Parcours was op een postzegel uitgetekend en betekende heel veel draaien en keren en weinig rust. Gelukkig zaten er twee korte asfalt stroken in waar er gegeten en gedronken kon worden. Vanaf de start werd er door iedereen heel hard gereden. Inhalen was door het hoge tempo zeker in  de eerste 2 ronden niet echt mogelijk. Hierdoor was het veld 1 lang lint geworden. Verschil maken en houden met iemand die achter je zit was erg lastig. Druk houden op de pendalen en door stoempen was wel het motto in deze wedstrijd. Het zwaarste stuk van de ronde zat in de motorcrossbaan. Dit was één zuigend stuk met een paar pittige klimmetjes. Normaal ligt dit er goed bij maar vanwege de paascross waren de afgelopen woensdag testritten geweest door de motorcoureurs en was de harde laag weg gereden.
Voor een eerste wedstrijd marathon was alles perfect geregeld en wij hebben een zeer leuke wedstrijd gereden. Uiteindelijk is Erik 66ste geworden met een tijd van 4.03,11 gemiddelde van 23 km/u en Pieter 100ste met een tijd van 4.15,02 met een gemiddelde van 21km/u.

De winst ging naar Robert de Nijs in een tijd van 3.23,40 gelijk gevolgd door Gerben Mos en daarachter Anne Mark van Vlag.

Volgende afspraak is de hel van Groesbeek.

Erik Ruis

Crocodile Trophy 2017

Crocodile Trophy 2017

Pieter heeft een prachtig gedetailleerd verslag geschreven van zijn reis naar Australië waar hij mee heeft gedaan aan de MTB Stage Race Australia. De race werd van 16 – 23 september 2017 gereden en besloeg een afstand van 660 km, van Cairns naar Port Douglas. Hieronder een aantal citaten uit het verslag:

Ik ga op reis en ik neem mee

  • Mijn fiets de FATlab Bootie CF
  • FATlab 29er 38mm wielset
  • Vittoria Mezcal en Barzo 2.35 banden
  • Sram Eagle 1×12 groepset
  • Rotor Hawk crank
  • Bengal brakes Helix 4X
  • Brake Protec ( net op het laatste moment, dank u wel Jack van der Steeg)
  • Onze nieuwe team kleding van Lawi
  • Wat reserve onderdelen
  • En verder niet te veel want ik mag maar 35kg meenemen.

“… mijn bagage was precies 35kg en een beetje, met een lieve lach mag ik door zonder extra kosten …”

“… Toch kon ik hem niet vinden, had ik nou toch maar op de kaart gekeken …”

“… Douchen kon buiten met een paar douche kopjes met koud leidingwater …”

“… na een lief telefoontje met de thuisfront. Besloten om vanaf nu alleen maar te genieten …”

“… Weer terug op de finish plek SkyBury, whauw mooi plekje hier nu de zon schijnt …”

“… naar centrum van Cairns gegaan voor wat kadootjes voor de kinderen etc. Wat biertjes voor onszelf …”

> Klik hier voor het hele verslag.