Pieter rijdt de Kitzalpbike MTB Marathon 2019

Als gezin wilde we altijd al eens een keer Oostenrijk in de zomer zien, vooral Bramberg am Wildkogel waar wij normaal altijd in de winter heen gaan. Natuurlijk ga ik dan kijken of er toevallig een mountainbike marathon in de buurt is in die week. Ja hoor, gevonden in Kirchberg, moesten wel een dag eerder vertrekken maar dan kan ik zaterdag 29 juni mee doen met de Kitzalpbike marathon.
Paar weken voor we weggaan ingeschreven voor de 100km, ik ga natuurlijk voor de langste afstand. Ben er tenslotte niet voor niks. Vrijdagochtend vertrekken we richting Oostenrijk, reis ging voorspoedig en rijden meteen naar Brixen im Thale om daar mijn startnummer op te halen. Met het startnummer op zak lopen we nog een rondje op het plein, daar kwam ik hele mooie lichtgewicht binnenbandjes tegen en die moest ik hebben. Hoe minder gewicht naar boven sjouwen, hoe beter. Verder daar ook nog mijn sokkenvoorraad aan kunnen vullen met opvallende kleurtjes.
De volgende ochtend vroeg naar het ontbijt in het hotel om met het hele gezin op tijd naar de start te rijden. Onderweg verbaas ik me over de verschillende kleuren startnummers en hun benaming. Ultra is 100km met 4300hm en daar had ik me volgens mij ook voor ingeschreven, ik kijk op mijn bordje en staat Extreme. Dit is dus niet de goeie, dit is 67km met 3150hm. Eerste instantie baal ik ervan, maar aangezien dat het ruim 30’C is, is dit misschien toch niet verkeerd.
Door mijn amateurlicentie mag ik wel vooraan starten en ik zie al mogelijkheden omdat ik nu in een kortere afstand start. Ik begin gelijk goed met de snelle mannen en vrouwen mee, ik hoef toch maar een klein stukje van 67km. Maar jeetje wat duurt die eerste klim lang, ik moet steeds verder terugschakelen en wordt alleen maar door iedereen ingehaald. Daar gaat mijn podiumambitie bij de 40+, maar als ik om me heen kijk zie ik ook alleen maar mannen en vrouwen die twee keer zo klein en licht zijn. Dat maakt mijn prestatie tijdens de klim een klein beetje goed. Bijna helemaal boven zie ik een hoop publiek staan, ik weet dat mijn kinderen daar ook staan. Dus het is mij de eer te na om dit laatste steile stuk te lopen. Dit laatste stuk wordt wel veel gelopen, maar deze jongen lukte dat fietsend. Wat zullen mijn kinderen trots zijn, uithijgend op mijn stuur kreeg ik van de kinderen wat lekkers te drinken en te eten. Eerste wat ze zeiden: “Ben jij nu laatste papa?” er zijn er al heel veel boven.
Na ik weer bijgekomen was ging mijn race verder, gelijk krijg ik een super steile afdaling voor mijn kiezen. Met de PEIJK Solanum haalde ik er weer een heel aantal in, dit ging echt super. Verder weer een heel aantal hoogte meters omhoog met ook weer super afdalingen.
Rond half 2 kom ik op de splitsing van de 100km en 67km, de route van de 100km ging al om 12 uur dicht. Dat had ik dan dus nooit gered, maar goed dat ze mij in de 67km hebben ingedeeld. Ze zullen wel gedacht hebben, weer z’n Nederlander met grootheidswaanzin.
Laatste gedeelte nog een paar pittige klimmen, waar we boven weer op hetzelfde punt kwamen als voor de spitsing. Kunnen nu niet heel veel hoogtemeters meer hebben, ging vol moed de afdaling in. Ging verbazend goed tot ik door een stom foutje van mijn fiets af rolde en toen was de downhill track nog niet eens echt begonnen. Toen ik daar wel echt aan kwam, was dit toch wel iets te gek. Ik hoorde voor me iemand vallen en achter me. En ik had ook niemand voor me om zijn spoor te volgen. Dus bij de meest extreme passages ging ik toch echt van mijn fiets af. Naarmate we steeds meer beneden kwamen werd het iets makkelijker en kon ik ook op mijn fiets blijven, hier kan ik weer super van genieten. Helemaal beneden aangekomen, dacht ik door het dal richting finish te gaan, maar helaas. We hadden nog een paar leuke klimmentjes er in zitten, alleen mijn benen waren wel aan ’t het protesteren.
Finish gehaald in 7u06 en een 44st plek M40.
Nu genieten van een wit biertje en een vakantie.
Peter van der Eijk